Μια φορά και έναν καιρό, συγκεκριμένα στις 17/07/2014, σε ένα αγρόκτημα στο πιο όμορφο νησί στον κόσμο, γεννήθηκε ένας ιππότης, ο πιο όμορφος άντρας στον κόσμο. Καρκίνος στο ζώδιο, πανέξυπνος, τρυφερός και με χιούμορ, ελαττώματα :χειριστικός.
Το αγρόκτημα, άνηκε σε έναν άνθρωπο, μια γυναίκα, την λες και κακιά μάγισσα για την ιστορία, (αλλά άμα την ξέρετε μην της το πείτε οτι το έγραψα αυτο..)
Η κακιά μάγισσα, λοιπόν, ήθελε να πνίξει το γατάκι (ξέχασα να αναφέρω, ότι ο πιο όμορφος άντρας στον κόσμο ήταν γάτος, τι άλλο θα ήταν? Θα μου πεις..), Ναι ήθελε να τον πνίξει γιατί κάτι είχε πρόβλημα το ματάκι του.. και δεν ήθελε πολλές γάτες στο αγρόκτημα.
Μια πολύ καλη νεράιδα, η νονά μου (συμπτωματικά η και όχι) έμαθε για την σκευωρία αυτή και αποφάσισε να σώσει το γατάκι, έτσι και με την βοήθεια του πατέρα μου, (θα έσκαγε αν δεν το έγραφα αυτό)το έσωσαν το γατάκι, και το Σεπτέμβρη, όταν γύρισαν απο τις διακοπές το έφεραν σε εμένα.
Αυτό όλο, είναι το μόνο που με ανακουφίζει, ότι χάρη στην καλή νεράιδα, το μωρό μου, πήρε παράταση 8 χρόνια ζωής. Θέλω να γραψω κάτι όμορφο, κάτι διασκεδαστικό, να το τυπώσω και να το βάλω στο κουτάκι του, που θα τον θάψω, άλλα είναι πολύ δύσκολο, ακόμα και για κάποιον, που δεν υπολογίζει την δική του ζωή, να γράψει, να σκέφτεται ή να αντιμετωπίζει τον θάνατο αγαπημένων του προσώπων.
Αυτά που έχω μάθει για τον θάνατο, απο τον νουμέταλ, είναι ότι έρχεται τόσο ξαφνικά, και ταυτόχρονα αργά και σου τα παιρνεί όλα.. Θα ελέγα τα κοινότυπα, κλασικά, ζήσε την ζώη σου, όπως θες, κάνε οτι γουστάρεις, φαε ότι θες, για παράδειγμα, ερχόντοσαν διάφοροι και μου έλεγαν ότι ο Νουμεταλ μου είναι χοντρός, στεναχωρίομουν και εγώ και εκείνος που τους άκουγε προσπαθούσα με αποτυχία να του κανω διαιτά, και τώρα τι νόημα έχει... έχει μείνει μισός.. μέσα σε 1 μήνα.
Τι να γράψω για τον ΝΟυμέταλ, ότι μια φορά που ήμουν άρρωστη, μου έφερε τα φάρμακα με το στοματάκι του στο κρεβάτι!! Μια άλλη φορά που η κυρία που καθαρίζει, πέταξε κάτι τιμολόγια στα σκουπίδια, ήρθε και με φώναξε και με πήγε στα σκουπίδια.. ότι κάθε φορά που χωνώταν η Σινάτρα στην αγκαλιά μου, έκανε ότι κυνηγούσε έντομα, ενώ ποτέ του δεν έχει ασχοληθεί με έντομα, για να ψαρώσει η μικρή να κατέβει απο την αγκαλιά μου και να χωθεί αυτός.
Ο Νουμέταλ μου, έμαθε τις άλλες δυο γάτες να πηγαίνουν στην άμμο, όποτε έκαναν κάποια ζημιά ή κάτι, εκείνος τις μάλωνε, δεν ήταν μόνο σύντροφος, αρχηγός του σπιτιού αλλά και δάσκαλος και καθοδηγητής. Μου δίδαξε την αγάπη, την συντροφικότητα, ήταν το safe zone μου, δεν με άφησε ούτε στιγμή μόνη μου. Μοιραστήκαμε λύπες και χαρές, ήταν το κοινό μου, όποτε χόρευα και έκανα Lip syncing (συνεχεια), βλέπαμε μαζί ταινίες, ακόμα και τιμολόγια περνάγαμε μαζί.
Ο Νουμέταλ είχε πάθος με το χαρτί υγείας και τις σερβιέτες, δεν θα γράψω για την περιπέτεια με τις σερβιέτες που τις δάγκωσε, τις τρύπησε με τα δοντάκια του και δεν το είχα πάρει χαμπαρι... (χαχα το έγραψα). Θα γράψω ότι αν κανείς μπει σε σπίτι που έχει γάτες και παρατηρήσει ότι ολά τα χαρτιά υγείας, χαρτοπετσέτες είναι σε μέρη ψηλά ψιλοδυσπροσβατα, ο λόγος είναι, γιατί αν δεν είναι εκεί, θα είναι κονφετί σε όλο το σπίτι.
Δεν τον έχω χάσει ακόμα, αλλά είναι θέμα ημερών, και λόγο της κατάστασης του ήδη μου λείπει. Άλλα όπως έγραψα και πριν, ο Νουμεταλ, μεγάλος δάσκαλος, μου έμαθε την αγάπη, την συντροφικότητα, και τώρα θα με διδάξει και τον θάνατο και την απώλεια. Και μέσα από αυτό, πως να εκτιμάω την ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου