Σχεδόν πάντα όταν ακούω ένα τραγούδι, διαβάζω και τους στοίχους. Είμαι η καλύτερη πελάτισσα του Lyrics mania, και συνταγή για μαγειρική να ψάξω το Google πρώτα θα μου βγάλει Lyrics που να έχει για παράδειγμα την λέξη "μπάμια".
Μερικές φόρες όμως διαβάζω τόσο αθλίους στοίχους που μου έρχεται να γράψω και εγώ ένα τραγούδι για την περίοδο που θα έχει και μεγαλύτερο νόημα:
"Με πονάνε τα βυζιά μου
Με πονάει η κοιλία μου
Πήρα άλλο ένα κιλό γαμώτο
Αχ ας φάω ένα καρότο
σοκολατένιο, (ψιθυριστά)σοκολατένιο (ψιθυριστά)σοκολατενιοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο (Τα δίνω όλα)!!
Συνεχίζω, ή μάλλον αρχίζω να περιγράφω την χθεσινή μου ήμερα. Ξύπνησα στην αγκαλιά του πιο όμορφου άντρα, όπου είχε αρχίσει να δαγκώνει και γλύφει την μύτη μου από τις 6 το πρωί, αλλά κατάφερνα να κοιμηθώ ως τις 8.
Είχα βάλει στο repeat το κάτωθι τραγούδι εν όψει της συναυλίας του Morissay, το όποιο το αφιερώνω σε 2-3 παπάρες που έχω υπόψιν μου. Ίσως γράψω κάποια στιγμή, μια ανάρτηση για την αυταρέσκεια, την διαρκή άσκοπη επιβεβαίωση, που βασικά κατά κύριο λόγο είναι ανασφάλεια και κόμπλεξ.
Χτες λοιπόν φίλοι μου δεν θα πήγαινα σε πελάτη, θα πήγαινα σε Ικα, Εφορίες, Επιμελητήρια και τα σχετικά που ήταν όλα κέντρο. Έτσι και λόγο περιόδου, αποφάσισα να ντυθώ όσο πιο cozy, άνετα μπορούσα.Φόρεσα λοιπόν ένα τζιν, μια κοντομάνικη πολύ απαλή μπλούζα που συνήθως χρησιμοποιώ για να κοιμάμαι γιατί μου την έχουν γεμίσει τρύπες τα γατιά μου, μια ζακέτα και πάνω από αυτήν ένα παλτό μάλλινο. Η σκέψη μου ήταν ότι είναι Δεκέμβρης (γαμώ το κέρατο μου) , θα κάνει κρύο και κανείς δεν θα δει την τρύπια μπλούζα μου.
Έφτασα κέντρο, το κινητό έλεγε 22 βαθμούς, εγώ ένιωθα σαν να είχε 30.. Για άλλη μια φορά κυκλοφορούσα σαν την άστεγη με τρύπια ρούχα και τις ζακέτες να κυλιούνται σε όλους τους δρόμους την Αθήνας. Πως δεν πήραν παραμάζεμα καμία σύριγγα όταν περνούσα από τους παραδεισένιους δρόμους της Ομονοίας ένας Θεός το ξέρει!
Αφού τελείωσα τις δουλείες μου και ενώ τα είχα φτύσει και λόγω ζέστης, αλλά και λόγω τρεξίματος από την μια υπηρεσία στην άλλη, παρατήρησα ένα μικρό μαγαζάκι που είχε jazz μουσική, ισπανικό φαγητό κτλ κρυμμένο σε ένα στενό.
Επειδή στις διάφορες περιγηίσεις μου γενικότερα μου έχει τύχει να ανακαλύψω διαμάντια, όπως ένα άλλο αντίστοιχο μαγαζί με υπέροχη μουσική αλλά και κρασί (λευκό κρασί με άρωμα τριαντάφυλλο, ξηρό όπως πρέπει να είναι ένα λευκό κρασί που σέβεται τον εαυτό του, πολύ γευστικό, που απλά σου έρχεται έλα ελαφρύ άρωμα τριαντάφυλλου την ώρα που πλησιάζεις το ποτήρι στο στόμα σου)!!
Με έπεισα λοιπόν να πάω εκεί, να πιω ένα ποτήρι κρασί και να φάω μια σαλάτα.
Η κοπέλα που ήρθε να μου πάρει παραγγελία και που ήταν η ίδια που θα ετοίμαζε το γεύμα μου φαινόταν καθαρή σωστή και μου έβγαζε εμπιστοσύνη.
Δεν ξέρω αν σου έχει τύχει ποτέ να απολαύσεις ένα θεσπέσιο πιάτο και μετά όταν μπεις στο μαγαζί και δεις τον μάγειρα να πάθεις κρίση πανικού.. Μου έχει συμβεί σε σουβλατζίδικο στο Λουτράκι. Το πιο ωραίο σουβλάκι που έχω φάει ποτέ στην ζωή μου. Αφού το χλαπάκιασα (πιτόγυρο) και στάνιαρα, μπήκα μέσα στο μαγαζί να παραγγείλω (more)μπύρες και όταν είδα τα δάχτυλα/χέρια του μάγειρα πήγα να πάθω συγκοπή.. Ήτανε μαύρα λες και χρησιμοποιούσε λάδι από μηχανή αυτοκινήτου για τα σουβλάκια.
-Έχετε αποφασίσει; ρωτάει (η κοπέλα το προηγούμενο ήταν φλασμπακ μην μπερδευτείς!)
-Ναι, θα πάρω μια σαλάτα ρόκα-παρμεζάνα και ένα ποτήρι λευκό κρασί!
την βλέπω διστακτική, καχυποψίες αρχίζουν να με πλημμυρίζουν, έχετε κρασί ρωτάω; δεν έχετε; επιμένω κοιτώντας την εξεταστηκά, τι κρασί έχετε ; Η κοπέλα τα έχει ψιλοχάσει. Κοιτάω απέναντι μου το μπαρ, γεμάτο ποτά ουίσκι, βότκα, και διάφορα άλλα μπουκάλια, Τι στο διάολο σκέφτομαι μήπως δεν σερβίρουν αλκόολ εδώ ;
Με το που γύρισα το βλέμμα μου στο μπαρ, η κοπέλα βρήκε ευκαιρία και ξεγλίστρησε, πήγε στον υπεύθυνο του μαγαζιού. Ένας κύριος γύρω στα 55 που έδειχνε να έχει χάσει πολλά κιλά πρόσφατα, κάτι σαν να έχει κάνει μπαλονάκι αλλά χρειαζόταν να χάσει κι άλλα κιλά .
Παρατηρούσα τους δύο τους, να πηγαίνει μια ο ένας, μια ο άλλος στο μπαρ, εναλλάξ, κάποια στιγμή πήγαν και οι δύο. Τόση ώρα που έκαναν εγώ θα είχα πιει δύο ποτήρια. Βγάζουν από ένα ψυγείο ένα μπουκάλι κρασί αμφιβόλου προέλευσης. Το μπουκάλι ήταν μεγάλο, χοντρό, 5κιλό πρέπει να ήταν και γύρω γύρω είχε ψάθα.
Ωχ, σκέφτηκα, ήθελες κρασί με άρωμα τριαντάφυλλο, καμιά ρετσίνα θα μυρίσεις (δεν παίζει να πιω) και πολύ θα σου είναι!
Ήρθε ο υπεύθυνος αυτήν την φορά
-Έχουμε ένα πολύ καλό κρασί, βιολογικό. Δεν ήξερα και πήρα τηλέφωνο και ρώτησα, γιαυτό καθυστερήσαμε τόση ώρα. Με διαβεβαίωσαν ότι το κρασί είναι αρίστης ποιότητας. Βιολογικό επιμένει
-Είναι γλυκό; ρωτάω (μήπως την γλιτώσω) Ξέρετε δεν μπορώ να πιω γλυκό επιμένω
-Δεν ξέρω, αν θέλετε να σας δώσω να δοκιμάσετε
-Ένταξη λέω διστακτικά και σκέφτομαι (δεν είναι ανάγκη..)
Γυρνάει στο μπαρ. Παίρνει ένα ποτήρι γεμίζει σχεδόν το μισό και παραπάνω με κρασί (μπράβο αυτοπεποίθηση ή μάλλον in that case εμπιστοσύνη στο κρασί σκέφτομαι) και έρχεται προς το μέρος μου.
Καθώς με πλησιάζει παρατηρώ ότι το κρασί έχει καραμελλί χρώμα, πράγμα για μένα τελείως αντιαισθητικό. Γενικώς τα λεύκα κρασιά που προτιμώ είναι αυτά με διάφανο , σαμπανιζέ χρώμα. Μέσα μου ελπίζω να μου αρέσει το κρασί και να τελειώσει το δράμα εκεί.
Μου το δίνει. Χαμογελάω, δοκιμάζω από ευγένεια, και κάνω μια έκφραση αηδίας όλο αυθάδεια.
-Τι δεν σας αρέσει; με ρωτάει
-Είναι γλυκό απαντάω
-Μα είναι βιολογικό ξαναλέει για ογδόη φορά
-Ξέρετε δεν μπορώ να πιω γλυκό και τον καφέ σκέτο τον πίνω. Δεν πειράζει θα πιω νερό.
-Μπύρες πίνετε
(Εμένα μιστερ, με λένε μπιρόνι) Πίνωωωωω αλλά δεν με πειράζει θα συνοδέψω την σαλάτα μου με νερό.
-Όχι θα πιείτε μπύρα. Τι μπύρα θέλετε;
-Μια heiniken
Ξαναπάει στο μπαρ, κοιτάζει κάνα 5λεπτό, θα είχα πιει μια μπύρα σίγουρα, και ξανάρχεται
-Έχουμε Φισερ και βζντντν
-Τι έχετε;
-Έχουμε Φισερ, πολύ ωραία μπύρα, ξανθία , εγώ αυτήν πίνω, και βζνμπκ
-Τι έχετε;
-Έχουμε Φίσερ, πολύ ωραία μπύρα, εκπληκτική, ξανθιά, εγώ αυτήν πίνω! Φίσερ, φισερ και νμτνκλ
-Δεν έχω καταλάβει! Τι έχετε;
-Έχουμε Φισερ, πολύ ωραία μπύρα, ξανθιά , εγώ αυτήν πίνω, Φίσερ, φισερ, να φέρω μια φίσερ;
(Δεν σας λέω την συνέχεια την αφήνω έκπληξη, όπως σε μερικές ταινίες που δεν είσαι ποτέ σίγουρος για το τέλος).
Σποιλέρ τραγουδάρα
Μερικές φόρες όμως διαβάζω τόσο αθλίους στοίχους που μου έρχεται να γράψω και εγώ ένα τραγούδι για την περίοδο που θα έχει και μεγαλύτερο νόημα:
"Με πονάνε τα βυζιά μου
Με πονάει η κοιλία μου
Πήρα άλλο ένα κιλό γαμώτο
Αχ ας φάω ένα καρότο
σοκολατένιο, (ψιθυριστά)σοκολατένιο (ψιθυριστά)σοκολατενιοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο (Τα δίνω όλα)!!
Συνεχίζω, ή μάλλον αρχίζω να περιγράφω την χθεσινή μου ήμερα. Ξύπνησα στην αγκαλιά του πιο όμορφου άντρα, όπου είχε αρχίσει να δαγκώνει και γλύφει την μύτη μου από τις 6 το πρωί, αλλά κατάφερνα να κοιμηθώ ως τις 8.
Είχα βάλει στο repeat το κάτωθι τραγούδι εν όψει της συναυλίας του Morissay, το όποιο το αφιερώνω σε 2-3 παπάρες που έχω υπόψιν μου. Ίσως γράψω κάποια στιγμή, μια ανάρτηση για την αυταρέσκεια, την διαρκή άσκοπη επιβεβαίωση, που βασικά κατά κύριο λόγο είναι ανασφάλεια και κόμπλεξ.
Χτες λοιπόν φίλοι μου δεν θα πήγαινα σε πελάτη, θα πήγαινα σε Ικα, Εφορίες, Επιμελητήρια και τα σχετικά που ήταν όλα κέντρο. Έτσι και λόγο περιόδου, αποφάσισα να ντυθώ όσο πιο cozy, άνετα μπορούσα.Φόρεσα λοιπόν ένα τζιν, μια κοντομάνικη πολύ απαλή μπλούζα που συνήθως χρησιμοποιώ για να κοιμάμαι γιατί μου την έχουν γεμίσει τρύπες τα γατιά μου, μια ζακέτα και πάνω από αυτήν ένα παλτό μάλλινο. Η σκέψη μου ήταν ότι είναι Δεκέμβρης (γαμώ το κέρατο μου) , θα κάνει κρύο και κανείς δεν θα δει την τρύπια μπλούζα μου.
Έφτασα κέντρο, το κινητό έλεγε 22 βαθμούς, εγώ ένιωθα σαν να είχε 30.. Για άλλη μια φορά κυκλοφορούσα σαν την άστεγη με τρύπια ρούχα και τις ζακέτες να κυλιούνται σε όλους τους δρόμους την Αθήνας. Πως δεν πήραν παραμάζεμα καμία σύριγγα όταν περνούσα από τους παραδεισένιους δρόμους της Ομονοίας ένας Θεός το ξέρει!
Αφού τελείωσα τις δουλείες μου και ενώ τα είχα φτύσει και λόγω ζέστης, αλλά και λόγω τρεξίματος από την μια υπηρεσία στην άλλη, παρατήρησα ένα μικρό μαγαζάκι που είχε jazz μουσική, ισπανικό φαγητό κτλ κρυμμένο σε ένα στενό.
Επειδή στις διάφορες περιγηίσεις μου γενικότερα μου έχει τύχει να ανακαλύψω διαμάντια, όπως ένα άλλο αντίστοιχο μαγαζί με υπέροχη μουσική αλλά και κρασί (λευκό κρασί με άρωμα τριαντάφυλλο, ξηρό όπως πρέπει να είναι ένα λευκό κρασί που σέβεται τον εαυτό του, πολύ γευστικό, που απλά σου έρχεται έλα ελαφρύ άρωμα τριαντάφυλλου την ώρα που πλησιάζεις το ποτήρι στο στόμα σου)!!
Με έπεισα λοιπόν να πάω εκεί, να πιω ένα ποτήρι κρασί και να φάω μια σαλάτα.
Η κοπέλα που ήρθε να μου πάρει παραγγελία και που ήταν η ίδια που θα ετοίμαζε το γεύμα μου φαινόταν καθαρή σωστή και μου έβγαζε εμπιστοσύνη.
Δεν ξέρω αν σου έχει τύχει ποτέ να απολαύσεις ένα θεσπέσιο πιάτο και μετά όταν μπεις στο μαγαζί και δεις τον μάγειρα να πάθεις κρίση πανικού.. Μου έχει συμβεί σε σουβλατζίδικο στο Λουτράκι. Το πιο ωραίο σουβλάκι που έχω φάει ποτέ στην ζωή μου. Αφού το χλαπάκιασα (πιτόγυρο) και στάνιαρα, μπήκα μέσα στο μαγαζί να παραγγείλω (more)μπύρες και όταν είδα τα δάχτυλα/χέρια του μάγειρα πήγα να πάθω συγκοπή.. Ήτανε μαύρα λες και χρησιμοποιούσε λάδι από μηχανή αυτοκινήτου για τα σουβλάκια.
-Έχετε αποφασίσει; ρωτάει (η κοπέλα το προηγούμενο ήταν φλασμπακ μην μπερδευτείς!)
-Ναι, θα πάρω μια σαλάτα ρόκα-παρμεζάνα και ένα ποτήρι λευκό κρασί!
την βλέπω διστακτική, καχυποψίες αρχίζουν να με πλημμυρίζουν, έχετε κρασί ρωτάω; δεν έχετε; επιμένω κοιτώντας την εξεταστηκά, τι κρασί έχετε ; Η κοπέλα τα έχει ψιλοχάσει. Κοιτάω απέναντι μου το μπαρ, γεμάτο ποτά ουίσκι, βότκα, και διάφορα άλλα μπουκάλια, Τι στο διάολο σκέφτομαι μήπως δεν σερβίρουν αλκόολ εδώ ;
Με το που γύρισα το βλέμμα μου στο μπαρ, η κοπέλα βρήκε ευκαιρία και ξεγλίστρησε, πήγε στον υπεύθυνο του μαγαζιού. Ένας κύριος γύρω στα 55 που έδειχνε να έχει χάσει πολλά κιλά πρόσφατα, κάτι σαν να έχει κάνει μπαλονάκι αλλά χρειαζόταν να χάσει κι άλλα κιλά .
Παρατηρούσα τους δύο τους, να πηγαίνει μια ο ένας, μια ο άλλος στο μπαρ, εναλλάξ, κάποια στιγμή πήγαν και οι δύο. Τόση ώρα που έκαναν εγώ θα είχα πιει δύο ποτήρια. Βγάζουν από ένα ψυγείο ένα μπουκάλι κρασί αμφιβόλου προέλευσης. Το μπουκάλι ήταν μεγάλο, χοντρό, 5κιλό πρέπει να ήταν και γύρω γύρω είχε ψάθα.
Ωχ, σκέφτηκα, ήθελες κρασί με άρωμα τριαντάφυλλο, καμιά ρετσίνα θα μυρίσεις (δεν παίζει να πιω) και πολύ θα σου είναι!
Ήρθε ο υπεύθυνος αυτήν την φορά
-Έχουμε ένα πολύ καλό κρασί, βιολογικό. Δεν ήξερα και πήρα τηλέφωνο και ρώτησα, γιαυτό καθυστερήσαμε τόση ώρα. Με διαβεβαίωσαν ότι το κρασί είναι αρίστης ποιότητας. Βιολογικό επιμένει
-Είναι γλυκό; ρωτάω (μήπως την γλιτώσω) Ξέρετε δεν μπορώ να πιω γλυκό επιμένω
-Δεν ξέρω, αν θέλετε να σας δώσω να δοκιμάσετε
-Ένταξη λέω διστακτικά και σκέφτομαι (δεν είναι ανάγκη..)
Γυρνάει στο μπαρ. Παίρνει ένα ποτήρι γεμίζει σχεδόν το μισό και παραπάνω με κρασί (μπράβο αυτοπεποίθηση ή μάλλον in that case εμπιστοσύνη στο κρασί σκέφτομαι) και έρχεται προς το μέρος μου.
Καθώς με πλησιάζει παρατηρώ ότι το κρασί έχει καραμελλί χρώμα, πράγμα για μένα τελείως αντιαισθητικό. Γενικώς τα λεύκα κρασιά που προτιμώ είναι αυτά με διάφανο , σαμπανιζέ χρώμα. Μέσα μου ελπίζω να μου αρέσει το κρασί και να τελειώσει το δράμα εκεί.
Μου το δίνει. Χαμογελάω, δοκιμάζω από ευγένεια, και κάνω μια έκφραση αηδίας όλο αυθάδεια.
-Τι δεν σας αρέσει; με ρωτάει
-Είναι γλυκό απαντάω
-Μα είναι βιολογικό ξαναλέει για ογδόη φορά
-Ξέρετε δεν μπορώ να πιω γλυκό και τον καφέ σκέτο τον πίνω. Δεν πειράζει θα πιω νερό.
-Μπύρες πίνετε
(Εμένα μιστερ, με λένε μπιρόνι) Πίνωωωωω αλλά δεν με πειράζει θα συνοδέψω την σαλάτα μου με νερό.
-Όχι θα πιείτε μπύρα. Τι μπύρα θέλετε;
-Μια heiniken
Ξαναπάει στο μπαρ, κοιτάζει κάνα 5λεπτό, θα είχα πιει μια μπύρα σίγουρα, και ξανάρχεται
-Έχουμε Φισερ και βζντντν
-Τι έχετε;
-Έχουμε Φισερ, πολύ ωραία μπύρα, ξανθία , εγώ αυτήν πίνω, και βζνμπκ
-Τι έχετε;
-Έχουμε Φίσερ, πολύ ωραία μπύρα, εκπληκτική, ξανθιά, εγώ αυτήν πίνω! Φίσερ, φισερ και νμτνκλ
-Δεν έχω καταλάβει! Τι έχετε;
-Έχουμε Φισερ, πολύ ωραία μπύρα, ξανθιά , εγώ αυτήν πίνω, Φίσερ, φισερ, να φέρω μια φίσερ;
(Δεν σας λέω την συνέχεια την αφήνω έκπληξη, όπως σε μερικές ταινίες που δεν είσαι ποτέ σίγουρος για το τέλος).
Σποιλέρ τραγουδάρα
